Pijawką nazywa się standardową stację górnicza w Paśmie. Aktualnie jest ich tam dokładnie trzysta dwadzieścia jeden, przynajmniej tych zarejestrowanych. Poza nielicznymi wyjątkami po prostu nie opłaca się budować stałej kopalni na asteroidzie, dlatego bazy mają prostą modułową konstrukcje, część elementów jest samobieżna, a pozostałe łatwo spakować na frachtowiec, lub podczepić do mniejszych jednostek. Praktyka pokazała, że dużo mobilnych stacji jest o wiele bardziej efektywniejsze od pojedynczej kopalni. Pijawki albo polują na pojedyncze asteroidy, albo w grupie obsiadają jedną większą, wtedy zazwyczaj nie wydobywa się całej, tylko łatwo dostępne złoża, można się kłócić, że to marnotrawstwo, ale kto powiedział, że kryzys w 2024, czegokolwiek nas nauczył.

Na pijawkach zawsze jest brudno, głośno i tłoczno, wszędzie walają się skrzynie gotowe do transportu, części zamienne, po korytarzach biega obsługa oraz roboty górnicze na swoich pajęczych nóżkach. Słowem burdel jak w ruskim czołgu. Górnicy, żeby zwiększyć ładowność stacji, często składują urobek gdzie popadnie, korytarze, pokoje mieszkalne, na wielu placówkach w stołówkach zamiast stołów, ustawiono skrzynie. Załoga to zazwyczaj trzydziestu ludzi, głównie inżynierów, czasami parę osób personelu medycznego i kierownik placówki. Całe właściwie wydobycie, jest przeprowadzane przez roboty, a zadaniem załogi jest utrzymanie ich w działaniu. Jest to niemalże całodobowa praca i przy dłuższym pobycie, można odnieść wrażenie, że nikt tam nie sypia. Dla większość nie jest to dłużej niż sześć godzin na dobę, a często jeszcze krócej, jeśli załoga ma dostęp do dobrych prochów, albo cyberacji. Rywalizacja między stacjami jest mordercza, z drugiej strony premie dla najlepszych warte poświęcenia. Pięć lat pracy na pijawce postarza człowieka o dziesięć, ale też pozwala zarobić na te dodatkowe lata, zakładając, że udało się utrzymać w czołówce.